Bestuursfoto Awards 2026: De tien slechtste studentenbestuursfoto’s van Groningen
Een bestuursfoto hoort een visitekaartje te zijn. Maar wat als de compositie scheef staat, de locatie nergens op slaat of het bestuur eruitziet alsof ze net zijn opgeroepen voor een familiefoto? Wij zetten de tien slechtste studentenbestuursfoto’s van Groningse studentenverenigingen op een rij.
Voor studentenverenigingen is de bestuursfoto een traditie. Het nieuwe bestuur trekt een pak aan, zoekt een locatie en laat een foto maken die een jaar lang overal opduikt. Vaak gaat dat goed, soms zelfs indrukwekkend goed. Maar af en toe gaat het ook compleet mis. In de vijftig bestuursfoto’s die we dit jaar mochten ontvangen van studentenbesturen, vond de jury genoeg materiaal voor een top tien van foto’s waarbij compositie, styling of locatie op z’n minst vragen oproepen.
Vorige week publiceerden we de tien beste bestuursfoto’s, nu is het de beurt aan de bottom 10. Maar onthoud, alle grappen en opmerkingen gaan over foto en stijl, niet over mensen of de vereniging zelf. De jury bestaat uit studenten die een leuke avond hadden tijdens de beoordeling, maar neem het vooral niet te serieus!
Fysiek — 4,2
fotograaf: Wanda Sijtsma
De jury had hier eigenlijk maar één hoofdvraag: waarom ga je als student in vredesnaam op de foto bij DUO?
Van alle gebouwen in Groningen kies je dan dus uitgerekend het gebouw dat ongeveer evenveel warme gevoelens oproept als een sneeuwbui in Alaska. De reactie aan tafel was dan ook vrij unaniem: dit voelt alsof je vrijwillig met je natuurlijke vijand op de foto gaat. Alsof een muis denkt: weet je wat, laat ik eens gezellig poseren voor een kattenluik. Het bestuur staat er zelf een beetje bij alsof ze nét te horen hebben gekregen dat hun aanvullende beurs is afgewezen.
De jury zag nog wel dat de meiden hebben geprobeerd te matchen, zelfs qua nagellak, dus dat maakt het een heel klein beetje goed. Maar desondanks kreeg Fysiek van de jury een hard oordeel: een foto die eruitziet als een folder voor een spirituele retraite, maar dan gesponsord door studieschuld.
Martinistam — 4
fotograaf: Evert-Jan
Niet de enige foto met de Martinitoren op de achtergrond, wel veruit de slechtste. Eerlijk is eerlijk, voor een vereniging die letterlijk Martinistam heet, is de cliche achtergrond nog best verdedigbaar. Maar waarom in godsnaam een foto nemen als het al schemert? Willen de bestuursleden liever onherkenbaar blijven?
De jury stelde bovendien vast dat het bestuur er ook niet bepaald uitziet alsof het op het punt staat een woest studentikoos bestaan in te duiken. Meer alsof ze net van een scoutingkamp komen waar het vuur niet goed aan wilde. Kortom: thematisch logisch, fotografisch somber, en verticaal. En verticaal is een misdrijf bij bestuursfoto’s.
SV Gente — 3,8
fotograaf: Sander Bolhuis
Bij SV Gente probeerde de jury eerst tevergeefs het concept te begrijpen. Waarom zitten ze op een bankje? Waarom precies dit bankje? En waarom zitten die sjaaltjes zo strak? Na enig overleg concludeerde de jury dat de foto waarschijnlijk ontstond toen iemand zei: ‘Ach, we zitten hier toch al. Schiet maar op met die foto, ik krijg bijna geen adem meer.’
Noordpole — 3,5
fotograaf: Jan Bała
Bij Noordpool had de jury meteen een fundamentele, bijna filosofische vraag: waar is de paal?
Want als je paaldansvereniging bent en je levert een bestuursfoto in zonder paal, dan begin je natuurlijk meteen met een achterstand. Vervolgens ontstond er een tweede vraagstuk: is die jongen onderdeel van het bestuur, of is hij letterlijk achter de bar vandaan getrokken? De jury vond hem namelijk niet ogen als ‘bestuurslid’, maar als iemand die eigenlijk net een Red Bull stond open te trekken en vervolgens te horen kreeg: ‘kom er ook maar even bij, we hebben er te weinig’.
Die bar zelf maakte het niet beter. Integendeel. De foto ademt volgens de jury het soort sfeer van: we hadden net drie borrels op, iemand zei dat we nog geen bestuursfoto hadden, en toen hebben we deze hoek uitgekozen omdat niemand zin had om nog naar buiten te lopen.
En dan is er nog de styling. De jury zag heus wel dat men zijn best had gedaan om er ‘leuk aangekleed’ uit te zien, maar constateerde ook onmiddellijk dat niemand met elkaar had afgesproken wat dat dan precies betekende. Het is geen traditionele bestuursfoto, maar volgens de jury ook weer niet zo rebels dat het een concept wordt.
AEGEE — 3,3
fotograaf: ?
Bij AEGEE, door de jury besproken als internationale netwerkclub die in theorie een fantastische foto zou moeten kunnen neerzetten, begon de ellende al bij de eerste blik: wat is dit lekker afgesneden.
De jury was daar direct hard over. Niet een beetje krap, niet subtiel gesneden, maar echt op de manier waarop je naar een foto kijkt en denkt: wie heeft hier tijdens het bewerken halverwege het geduld verloren? De crop is niet alleen vervelend, hij is agressief. Alsof het beeld persoonlijk ruzie heeft met de randen.
Dan de das van één van de jongens. Daar ontspoorde het overleg meteen heerlijk. Volgens de jury was die niet gewoon scheef of slordig, maar een volwaardige buschauffeursknoop. Zo’n knoop die niet ‘bestuur’ uitstraalt, maar ‘ik rijd de spitsdienst richting Hoogkerk en heb geen tijd meer om dit recht te trekken’.
Daarnaast mist de foto volgens de jury context. Je ziet wél wie erop staat, maar niet waarom, niet waar, en niet wat het met de vereniging te maken heeft. Voor een internationale netwerkclub is dat extra pijnlijk, want juist daar verwacht je iets met wereldsheid, uitwisseling, reizen, flair. Nu blijft het hangen in een foto die de jury typeerde als: vriendelijk, maar totaal dichtgeslibd.
STUGG — 3
fotograaf: Vivian den Hertog en Nynke Bijlsma
Bij STUGG begon de jury al vermoeid te zuchten nog vóór het echte bespreken begon. De reden: weer een verticale foto. En zoals inmiddels duidelijk is geworden, beschouwt de jury dat ongeveer als een oorlogsmisdaad binnen het genre bestuursfotografie.
Maar zelfs los van het verticale formaat blijft hier weinig overeind. Want wat krijgen we te zien? Geen spannende locatie, geen context, geen sfeer, geen duidelijke clubidentiteit. Nee: een deur. Een vrij lelijke deur. Een scheve muur. En een groep mensen die volgens de jury verdacht veel wegheeft van een boekenclubje met dresscode.
En toen ging het gesprek uiteraard alsnog over het schoeisel, zichtbare voeten en de vraag of deze foto vooral interessant zou zijn voor mensen met een specifieke OnlyFans-zoekgeschiedenis. Dat was misschien niet helemaal de richting die STUGG voor ogen had, maar de jury kwam daar wel op uit.
LinkIt — 2,2
fotograaf: Loes Apeldoorn
Bij Linkit begon de jury niet met een mening, maar met een optische noodsituatie. De eerste vraag was namelijk simpel: is dit wel scherp? Het antwoord bleek na enig turen, knijpen en opnieuw inzoomen al snel: nee. Nee, dat is het niet.
Een jurylid omschreef het perfect: dit is wat ik zie als ik mijn lenzen uit heb. De foto is niet een béétje onscherp. De foto is op een manier onscherp die bijna conceptueel begint te worden. Alsof iemand dacht: als we alles gewoon vaag maken, valt misschien minder op dat er ook inhoudelijk niet veel gebeurt. En daar kwam nog een bonusvraag bovenop: staat die rechter er nou bij alsof hij later is toegevoegd? Want de vage lijnen, rare hoek en onnatuurlijke verhouding riepen serieus de verdenking op dat iemand tijdens de shoot in het buitenland zat en achteraf is ingeplakt en half gemuteerd tot bestuurslid-op-afstand.
Daarmee veranderde de jurybespreking van een fotobeoordeling bijna in een CSI-aflevering. Is hij ingeplakt? Is hij wazig gemaakt zodat het minder opvalt? Heeft hij zijn pak meegenomen naar het buitenland? Allemaal vragen die je als vereniging niet wilt oproepen met je bestuursfoto.
En dan zijn er nog de schoenen. Want zelfs in deze visuele mist wist de jury toch nog afgetrapte sneakers te signaleren als extra zonde.
Tritanium — 1,2
fotograaf: ?
Er valt bij veel foto’s wel iets aan te merken op de styling. Dassen zitten scheef, broeken zijn net iets te lang en sommige kledingstukken lijken alsof ze vlak daarvoor nog uit een sporttas zijn gehaald… Maar hier worden echt alle regels tegelijk overtreden. Normaal kun je als jury nog een halve mode-analyse op loslaten, maar hier voelt dat als onbegonnen werk.
Dit is geen bestuursfoto, dit is een haastig genomen familiefoto. Alsof iemand tijdens een verjaardag heeft geroepen: Kom even allemaal bij elkaar staan, dan maken we snel een foto voor oma.
De locatie helpt ook niet echt mee. Het Noorderplantsoen is best een plek waar je iets mee zou kunnen doen, maar in deze foto speelt de achtergrond eigenlijk geen enkele rol. Daardoor blijft vooral het gevoel hangen dat er wel een foto gemaakt moest worden, maar dat niemand zich echt heeft afgevraagd hoe die foto er eigenlijk uit moest zien.
Kortom, een foto die niet per se slecht bedoeld is, maar wel de energie heeft van een groepsfoto die wordt gemaakt vlak voordat iemand roept dat het eten klaar is.
Le Baso (nr 2) — 1
fotograaf: Bram van Bastelaar
Goed, zo slecht is deze foto niet eens, al doet het meer denken aan een natuurbegrafenisonderneming dan aan een studievereniging, maar Le Baso stuurde twee foto’s in en dat mag natuurlijk niet. Daarom een 1 voor de minste van de twee. De betere zie je binnenkort in het volledige overzicht van alle foto’s.
Veracket — 1
fotograaf: ?
De setting is op papier nog best ambitieus: een trap in een gebouw, een soort statige binnenruimte met glas-in-lood ramen, een poging tot hoogte, lijn en misschien zelfs grandeur. Alleen komt daar in de praktijk vooral één vraag uit: waarom hier, en waarom zo? De mooie ramen zijn half afgesneden en overbelicht, de foto is scheef en de bestuursleden zijn onscherp. Bovendien lijkt alsof het hele bestuur elk moment van die trap af kan glijden.
Tsja, die pose. Daar ging de jury behoorlijk op aan. Ze hebben een houding die niet natuurlijk oogt, en vooral uitstraalt dat niemand daar echt lekker staat. De energie van de foto is volgens de jury dan ook niet: ‘wij zijn een sterk bestuur’, maar: ‘oh God, hoe lang moeten we nog?‘
Kortom: Veracket probeerde iets met architectuur, lijnen en een trap, maar kreeg vooral een foto die eruitziet alsof iemand zei ‘ga daar maar even staan’ en vervolgens veel te snel afdrukte. De jury bleef achter met het gevoel dat deze foto niet op een trap is genomen omdat dat zo’n briljant idee was, maar omdat iedereen er toevallig vanaf liep na een bestuursborrel in het Academiegebouw.
En is dat heel erg streng? Ja, dat is streng, maar ook omdat we de foto’s van voorgaande jaren van Veracket kennen, en die waren altijd prima in orde, dus we weten dat ze veeeeel beter kunnen. Volgend jaar graag weer een mooie locatie, een lekkere pose en wat rackets en ballen, please!
Benieuwd naar de volledige ranking? die publiceren we zeer binnenkort ook, dus blijf ons volgen…