Een zonsverduistering, een pubcrawl en rauwe uitjes: dag 3 van de KEI-week
Dag drie van de KEI-week. De nachten worden korter, de verhalen sterker en de KEI-kindjes langzaamaan brakker. Maar eerst is er een natuurverschijnsel dat zelfs het feestprogramma even weet te onderbreken: een zonsverduistering.
Het Forum is smoordruk, dus zoekt Manon met haar KEI-groep een rustiger plekje. Rechtstreeks naar de zon kijken is vanzelfsprekend geen goed idee. Er moet daarom een camera obscura worden gebouwd.
Een stip in een doos
De ingrediënten zijn overzichtelijk. Een paar kartonnen dozen, papier, een blikje en wat geknutsel moeten ervoor zorgen dat de gedeeltelijk verduisterde zon veilig zichtbaar wordt.
Niet iedereen is vooraf diep onder de indruk van het astronomische spektakel. ‘Ik vind dit echt zo’n domme hype’, klinkt het. ‘Mensen zijn helemaal enthousiast. Je ziet letterlijk een stip in een doos.’
Maar zodra de constructie werkt, verandert de stemming. Op het karton verschijnt daadwerkelijk een zon waar een stukje uit lijkt te zijn gehapt. ‘Ik zie dus een half maantje.’
De fascinatie heeft wel een houdbaarheidsdatum. Na voldoende wetenschappelijke observaties vindt een van de KEI-lopers het mooi geweest. ‘Ik ga weer drinken hoor. Het is mooi geweest met je doos.’
Rauwe ui als ontbijt
En drinken tijdens de KEI-week levert vanzelfsprekend verhalen op. Een KEI-mama vertelt Manon wat er gebeurde nadat een van haar KEI-kindjes maandagavond niet meer naar huis kon.
Als verantwoordelijke KEI-mama bood ze een slaapplek aan. Eerder die avond had de groep bij haar thuis soep en pastasalade gegeten, maar opruimen was er niet meer van gekomen. De restjes, inclusief rauwe rode ui, stonden dus nog op het aanrecht.
Dat blijkt de volgende ochtend belangrijk.
Het KEI-kindje wordt namelijk wakker op de grond. Ze is ’s nachts uit bed gevallen en daarbij naast een andere logé terechtgekomen. Hoe dat precies is gebeurd, weet niemand.
Wat doe je als je na zo’n nacht wakker wordt op de vloer? Opstaan, naar het aanrecht lopen en een hap van de overgebleven salade nemen, blijkbaar.
Geen aanrader. Vooral de rauwe ui blijkt hardnekkig. ‘Bro, die ui. Ik heb hem de hele dag geproefd.’
Stempelen en door
’s Avonds is het tijd voor een van de klassiekers van de KEI-week: de kroegentocht. Manon haalt met haar KEI-groep de stempelkaart op en trekt de binnenstad in.
Bij Pitchers wordt de kaart gestempeld en gedronken, waarna de tocht verdergaat naar Shooters. Daar wijst Manon voor de zekerheid nog even op de beruchte trap. Daarna volgen meer cafés en wordt onderweg onderzocht welke kroeg tot nu toe favoriet is.
Bij RGB wacht de silent disco. Een bijzonder concept: de muziek zit in je koptelefoon, waardoor je pas de volgende ochtend op filmpjes ontdekt hoe hard je zelf hebt staan meebrullen. ‘Als je jezelf wil horen schreeuwen de volgende ochtend op filmpjes, dan moet je hier naartoe.’
Maar ook daar kan de KEI-groep niet eeuwig blijven hangen. De stempel is binnen, dus op naar de volgende.