Hanze-alumnus Shamar Dormoy over afstuderen en werk vinden dat bij je past
In aflevering 3 van Survival Guide voor Afstudeerders vertelt alumnus Shamar Dormoy hoe hij na zijn studie Social Work zijn weg vond, nadat een topsportdroom abrupt wegviel.
Na twintig jaar onderwijs komt voor veel studenten hetzelfde moment: het diploma is bijna binnen, en dan begint de volgende vraag. Wat nu. In Survival Guide voor Afstudeerders spreekt Maaike deze keer met Hanze-alumnus Shamar Dormoy over afstuderen, identiteit, bewijsdrang en het zoeken naar werk dat echt bij je past.
Shamar studeerde in 2022 af aan de opleiding Social Work. Inmiddels werkt hij als jeugdhulpverlener bij VNN, is hij actief als dagvoorzitter en gespreksleider, en bouwt hij verder aan zijn loopbaan als ondernemer. Maar tijdens zijn afstudeerfase lag zijn focus nog niet volledig op het werkveld. Naast zijn studie was hij serieus bezig met basketbal op hoog niveau, en juist dat maakte de overgang naar het leven na school ingewikkelder.
In de podcast vertelt hij dat afstuderen tegelijk leuk en stressvol was. Aan de ene kant was er het vooruitzicht dat het einde van de studie in zicht kwam. Aan de andere kant was er de onzekerheid: cijfers die nog binnen moesten komen, een diploma dat nog niet definitief voelde, en de vraag wat daarna moest volgen. Zelf omschrijft hij die fase als ‘zwemmen zonder zwembandjes’.
Wat zijn verhaal bijzonder maakt, is dat zijn route na het afstuderen niet alleen werd bepaald door studiekeuzes, maar ook door een flinke teleurstelling. Shamar had ambities in het basketbal, verhuisde naar Amsterdam en speelde op hoog niveau, maar moest stoppen nadat zijn schouder twee keer uit de kom ging en een operatie nodig was. In het gesprek noemt hij dat één van de grootste klappen uit zijn leven. Basketbal was niet zomaar een hobby, maar onderdeel van zijn identiteit geworden. Toen dat wegviel, moest hij opnieuw bedenken wie hij was zonder die droom.
Juist op dat punt kwam zijn opleiding op een andere manier van pas. Shamar vertelt dat hij tijdens Social Work leerde reflecteren, iets waar hij in het begin weinig mee had. Terugkijken op gisteren vond hij maar niets, zegt hij, terwijl hij liever met morgen bezig was. Toch hielp juist dat reflecteren hem later om keuzes te maken. Niet door meteen te weten wat hij wél wilde, maar door eerst scherper te krijgen wat niet bij hem paste. Zo viel werk in de gevangenis af, net als andere richtingen waarin hij zich te autoritair of te weinig zichzelf zou moeten opstellen. Door steeds verder te trechteren, kwam hij dichter bij een werkveld dat wel klopte.
Dat proces kreeg pas echt vorm toen zijn topsport wegviel en hij zijn netwerk begon te gebruiken. Hij nam contact op met iemand van VNN, waar hij nu nog steeds werkt, en ging in gesprek over de mogelijkheden. Zo rolde hij uiteindelijk het jongerenwerk en de verslavingszorg in. Daar begeleidt hij nu jongeren tussen de 12 en 23 jaar die te maken hebben met middelengebruik. Zijn rol is om contact te maken, aanwezig te zijn op scholen en jongeren toe te leiden naar passende hulp. Het is werk waar hij, zegt hij zelf, veel energie van krijgt.
In aflevering 3 van Survival Guide voor Afstudeerders gaat het daardoor niet alleen over carrière, maar ook over omgaan met afwijzing. Shamar zegt dat praten daarbij essentieel is. Wanneer teleurstelling alleen in je hoofd blijft zitten, wordt die groter. Door het uit te spreken, ontstaat er ruimte voor perspectief. Daarnaast, zegt hij, moet je soms eerst gewoon balen. Niet meteen door naar de oplossing, maar erkennen dat iets pijn doet. Pas daarna kun je opnieuw kijken waar je wel invloed op hebt.
Ook zijn achtergrond speelt mee in hoe hij naar kansen kijkt. Shamar groeide deels op Aruba op en kwam op zijn twaalfde naar Nederland. In zijn directe omgeving was het niet vanzelfsprekend om een hbo-opleiding te volgen. Daardoor moest hij veel zelf uitzoeken. Hij vertelt dat één docent daarin een groot verschil maakte, omdat die niet alleen naar cijfers keek, maar ook begreep dat sommige dingen nieuw voor hem waren. Die ervaring heeft hem volgens eigen zeggen geleerd om kansen sneller te zien en te pakken. Wie opgroeit met weinig vanzelfsprekendheden, kijkt anders naar mogelijkheden.
Tegelijk waarschuwt hij voor een valkuil die daar dichtbij ligt: bewijsdrang. In het gesprek zegt Shamar dat hij lang kansen aannam om te laten zien dat hij het kon. Niet altijd omdat hij er echt blij van werd. Pas later begon hij zichzelf een andere vraag te stellen: levert dit me alleen stress op, of ook plezier? Dat verschil is voor hem belangrijk geworden. Niet elke kans is automatisch een goede kans, hoe mooi die er van buiten ook uitziet.
Maaike herkent dat spanningsveld. Ze vertelt dat haar eigen prestatiegerichtheid haar tijdens haar studie hielp om hoge cijfers te halen, maar haar na het afstuderen juist onrust gaf. Shamar reageert daarop met begrip. Zulke eigenschappen brengen je vaak ver, zegt hij, maar je moet leren doseren. Weten wanneer iets je helpt, en wanneer het je vooral leegtrekt.
Aan het eind van het gesprek blikt hij terug op het verschil tussen het studentenleven en zijn leven nu. Werken vindt hij leuk, juist omdat hij meer vrijheid heeft en zijn eigen keuzes kan maken. Maar hij zegt ook dat hij sommige dingen van school mist: de sfeer, de gezamenlijke stress, de schoolvakanties en zelfs het studentenreisproduct, dat hij nu pijnlijk genoeg zelf moet betalen. Zijn boodschap aan luisteraars is daarom opvallend eenvoudig: geniet van je studietijd, ook als die op dit moment vooral stressvol voelt. Die jaren gaan snel voorbij, en achteraf blijken juist de onzekerheid, de zoektocht en de groeipijn onderdeel van het verhaal waar je later met enige trots op terugkijkt.
De derde aflevering van Survival Guide voor Afstudeerders laat zien dat afstuderen niet het einde is van de onzekerheid, maar wel het begin van meer eigen regie. Of, zoals Shamar het zelf zegt: het houdt niet op, je gaat gewoon door. Alleen zonder zwembandjes.