Hogeschoolvoetbal op dinsdag kent alléén maar winnaars
Iedere dinsdag net na twaalven begint de bal te rollen. Studenten, docenten, pensionado’s, pannenkoeken en pingelkoningen. Iedereen is welkom.
Lid kun je niet worden, maar je kunt je wel aanmelden. Dat is gewoon een kwestie van een appje naar de toppertstwijfelzaai-app, waarvan Jan Kleine Deters Sr. de beheerder is. Kleine Deters is een kwikzilverachtige, rechtsbenige linksbuiten met een aardige kapbeweging naar binnen. Op dinsdagmiddag vertoont de ex-docent zijn kunsten op de kunstgrasmat voor het I-gebouw op de Zernike Campus.
Vandaag hebben zich acht gladiatoren gemeld via de toppertstwijfelzaai-app
Een balletje kan raar rollen. Op dinsdag 4 november wordt Kleine Deters al vóór de wedstrijd van het veld gestuurd. Rode kaart! Niet van de scheids, maar van de beheerders die hem dwingend verzoeken z’n fiets in de stalling te plaatsen. Over de oliebollen die hij op het bankje in de dug-out heeft neergelegd hebben ze ook zo hun afkeurende gedachten, maar er zijn geen regels waarmee ze Kleine Deters tot de orde kunnen roepen.
Acht voetballers hebben zich gemeld via app-groep. ‘Annemieke komt vijftien minuten later’, zegt Jan. Hij kijkt verbaasd op z’n smartfoon, ‘want de wasmachine werkte niet mee, appt ze.’
Jan, Jos en Alex passen zich aan aan de tegenstander, ze parkeren de bus voor het doel
Dan maar vier-tegen-drie. Marcel en Alex hebben de hondenhokgrote doeltjes keurig tegenover elkaar geplaatst op de helft van het veld dat het dichtst bij de Landleven ligt. De tactiek van de drie gele hesjes is meteen duidelijk: de bus voor het doel parkeren. Jan, Jos (een flegmatieke tweebenige kanthalf) en de druistige, geblokte Alex hebben duidelijk vaker uit dit vaatje getapt, catenaccio. Het leidt in de eerste minuut al tot een mêlee van spelers en een woud van benen voor het doel van de hesjes.
Marcel is het slot op de deur van het jeugdige kwartet dat voortvarend ten aanval trekt. De aanvallen beginnen vaak bij de fluwelen linkspoot Joanne die naar hartenlust met passes strooit, over de hele en cross. Anouk is een noeste stofzuiger annex waterdrager op het middenveld en de ongrijpbare Mart duikt overal op, tussen de linies en ver daarbuiten. Hoog druk zetten hoeft niemand de gretige jongelingen te vertellen, dat doen ze instinctief. Ze gaan ervoor, de aanval is de beste verdediging.
De hesjes onderscheppen Joannes steekpassjes en de lepe wippertjes van Anouk
De toegestroomde toeschouwers zijn dan ook totaal niet verbaasd dat de eerste treffer op naam komt van de underdog. Hier is gewoon sprake van de middeleeuwse voetbalwet: wie veel kansen om zeep helpt krijgt onherroepelijk het deksel op de neus. Een laffe countergoal, maar wie maalt erom?
De kansen rijgen zich aaneen. De bal wil er maar niet in. Het houtwerk wordt getest, ballen gaan rakelings naast of ze worden miraculeus weggewerkt vanaf de doellijn. De hesjes onderscheppen Joannes steekpassjes, de lepe wippertjes van Anouk belanden op hoofd, schouders, knie en teen van de tegenstanders. De afstandsschoten en strakke boogballen van Marcel verdienen bijna allemaal een beter lot.
Machtige uithalen, poeiers in het dak, strepen in de kruising en intikkertjes na listig uitgespeelde kansen
Het supporterslegioen smult van tackles, tikkie-takka, schijntrappen en de dubbele kleine schaar van Jos. Ballen spatten uiteen op de dwarsligger, schutters storten zich dramatisch ter aarde na een gemiste kans. De mouwen zijn opgestroopt, de kousen naar beneden. Regelmatig gaat er een speler als de brandweer of op de brommer. Spelers van beide teams stomen op via de flanken, ze houden het veld klein, spelen uiterst compact en zetten hoog druk. Ze houden zich strikt aan hun taken, spelen meestal naar de juiste kleur en, héél belangrijk, ze kennen hun vele beperkingen. Tot treffers leidt het ook: machtige uithalen, poeiers in het dak, strepen in de kruising en intikkertjes die het gevolg zijn van listig uitgespeelde kansen.
Er zijn genoeg mogelijkheden en kansen voor open doel en natuurlijk (de bal is rond!) zit het scoreverloop regelmatig tegen.
Niks poorten, is het antwoord van Annemiekes fysiek, soepel knijpt ze de bal dood tussen haar knieën
Daar is, veel later dan gedacht maar toch nog, ineens Annemieke. De wasmachine doet niet moeilijk meer en Annemieke al helemaal niet. Ze roeit de bal naar voren als het moet, vrouwen en kinderen eerst en lange-halen-gauw-thuis. Op de doellijn staat ze haar mannetje met als hoogtepunt het onderscheppen van het venijnige schot waarmee Mart haar wil poorten. Niks poorten, is het antwoord van Annemiekes fysiek, soepel knijpt ze de bal dood tussen haar knieën. Dan dropt ze het lederen monster onder haar op de grond en puntert ze het in de diepte. Daar trekt de inmiddels moegestreden Alex een sprint die hij zonder meer in een doelpunt had omgezet als hij niet het slachtoffer was geworden van de schijnbeweging waarmee hij de toeschouwers, de mede- en tegenspelers én zichzelf volledig op het verkeerde been zette. Nadat hij zichzelf van het veld heeft opgeraapt, wijt hij de misser luidkeels aan de kwaliteit van de oliebollen, wat Jan ten stelligste bestrijdt want hij heeft de lekkernijen hoogstpersoonlijk aangeschaft bij de kraam op de Ossenmarkt.
Géén VAR, géén gestrekt been, géén hooligans, geen ellenbogen, géén schwalbes, géén overtredingen en géén protesteren tegen de scheids, alleen maar winnaars
Kortom, na één uur is het duidelijk dat we hier te maken hebben met hogeschoolvoetbal. Op het denkbeeldige scorebord staat de eindstand 8-7 voor de gele hesjes, maar dat had ook andersom kunnen zijn.
Hogeschoolvoetbal, waar maak je dat nog mee? Pure sport. We zagen géén gestrekt been, géén overtredingen, géén protesteren tegen de scheidsrechter, géén geroep om de VAR, géén hooligans, géén ellenbogen, géén schwalbes, géén tijdrekken of ander onsportief gedrag. We zagen alleen maar winnaars.
Jan Kleine Deters Sr. zou graag zien dat HanzeMag reclame voor dit spektakel gaat maken, want hoe meer zielen hoe meer vreugd. Een merkwaardig verzoek, want wie wil er nou geen winnaar zijn?
Meedoen? Dat kan als je kunt op dinsdagmiddag 12 uur (en je moet ACLO- of SPR-lid zijn).
Foto: de fluwelen trap van Joanne splijt de verdediging van de gele hesjes (fotograaf Pepijn van den Broeke)
