Studenten swingen en dansen de Hanze het nieuwe studiejaar in

Studenten spelen een hoofdrol tijdens de opening van het hogeschooljaar van de Hanze. Geen plechtige plichtplegingen maar dans, muziek en vrolijk, optimistisch ‘gedeeld onbegrip’.

‘Ze hebben ons weer opgezadeld met verkiezingen.’ Dick Pouwels klinkt strijdbaar. De voorzitter van het College van Bestuur van de Hanze wordt vinnig als het over de landelijke politiek gaat. Het huidige kabinet heeft volgens Pouwels weinig voor elkaar gekregen en wat ze hebben gedaan ging de verkeerde kant op. ‘Op onderwijs moet je niet bezuinigen, je moet erin investeren. Het hbo is de ontwikkelmotor… onmisbaar voor de economie.’

Een ontroerend gedenken van twaalf Hanze-overledenen

Maar genoeg hierover, want de opening van het hogeschooljaar 2025-2026 is vooral een optimistische bijeenkomst, zonder al te veel plechtige plichtplegingen. De dansers van Lucia Marthas openen het bal met de presentatie Showman die laat zien dat showmusicaldance ook heel goed te pruimen is voor mensen met een hekel aan musicals.
Wél plechtig is vanzelfsprekend het gedenken van de zeven studenten en vijf personeelsleden die het afgelopen studiejaar zijn overleden. De muziek die conservatorium-student Lars van der Meer daarop ogenschijnlijk nonchalant uit zijn rode elektrische pianootje tovert, is even lichtvoetig als ontroerend.

De spreeuwenwolkanimatie van Merijn Griffioen oogst bewondering

In zijn inleidende woorden wijst Dick Pouwels de goed gevulde zaal (400 bezoekers) erop dat de dansdagen voor de spreeuwen eraan zitten te komen. Op het scherm achter de Hanze-voorzitter verschijnen de wervelende wolken die de vogels in het najaar aan de hemel tevoorschijn toveren. ‘Iedere individuele vogel kan de richting van de zwerm veranderen. De leiding wisselt steeds, maar het blijft één geheel. De vogels botsen niet.’ Pouwels zégt het vandaag niet, maar deze spreeuwendans zou weleens dé metafoor voor het nieuwe strategisch beleidsplan kunnen worden. De zaal reageert alvast enthousiast op de spreeuwenanimatie die Merijn Griffioen (student Communicatie, Multimedia & Design) van het Hanzelogo heeft gemaakt.

De keynote is van filosoof Jan Bransen, die onlangs zijn hoogleraarstoga aan de wilgen heeft gehangen. Bransen breekt een lans voor nieuwsgierigheid en voor een ander type onderwijs. In dat onderwijs zullen docenten en studenten veel meer van en aan elkaar moeten vragen. Vragen, vragen en doorvragen, als een horzel, dat moet gemeengoed worden, vindt Bransen. Maar één bepaald soort vragen moet juist worden uitgebannen: docenten mogen namelijk geen vragen stellen waarop ze zelf het antwoord weten.

‘Zoek en creëer gedeeld onbegrip, dát leidt tot nieuw inzicht!’

‘Dat is vragen naar de bekende weg. Pas als we met z’n allen het antwoord níet weten komt er iets op gang.’  Wat dat is… ja, dat kan van alles zijn, misschien wel echte wijsheid. De laatste van Bransens zes samenvattende tips luidt: zoek en creëer gedeeld onbegrip, dát leidt tot nieuw inzicht!

Of onbegrip de basis was die Marissa van der Vijgh nieuwe inzichten opleverde, is onbekend. Maar dat ze inmiddels over heel erg veel parate kennis beschikt, staat als een paal boven water. Ze heeft de Henk Pijlman Innovatieprijs met vlag en wimpel gewonnen, zoals ze ook een dikke tien kreeg voor haar afstudeerwerk voor de opleiding Industrieel Product Ontwerpen.
Oud-Hanzevoorzitter Henk Pijlman, die de naar hem genoemde Henk Pijlman Innovatieprijs op deze tweede dag van september zelf uitreikt, is vanzelfsprekend zeer onder de indruk van het werk dat Marissa heeft geleverd, maar al te veel kan hij er niet over kwijt, want ja, het is allemaal een beetje geheim. Dat het gaat over een ‘batterijmodule voor de industrie’ laat hij wel doorsijpelen. Die mededeling zorgt zonder meer voor ‘gedeeld onbegrip’ in de zaal, maar tot ‘diep inzicht’ leidt het nu ook weer niet meteen.

Marissa’s uitvinding is misschien wel een technologische doorbraak

Marissa van der Vijgh zelf is al net zo terughoudend. Als iedereen al aan de alcoholvrije borrel zit, wil ze best uitleggen wat ze heeft gedaan. Ze heeft een supersterke ovale dynamo ‘opengeklapt’, zodat die een ‘horizontale lineaire beweging’ kan veroorzaken. De zeer zeldzame materialen die voor superbatterijen nodig zijn, kunnen door haar uitvinding worden hergebruikt.
Dat klinkt als een echt heel grote uitvinding, misschien wel als een technologische doorbraak, maar dat wil Marissa bevestigen noch ontkennen. Ze houdt haar lippen stijf op elkaar, wat de persmuskieten om haar heen ook vragen. Oké, haar uitvinding heet WE-TECH. ‘Dat heb ik niet zelf verzonnen en ik weet eigenlijk ook niet wie wel’, zegt ze. ‘Maar de credits mogen naar mijn begeleider Jan Hoekstra, want hij heeft me op die naam gewezen.’

Jan staat even verderop te glimmen. ‘Ze heeft er twintig weken aan gewerkt, maar zeker niet de 800 uur die daarvoor staan… eerder het dubbele.’
Marissa: ‘Nou, nou… niet overdrijven, zelf schat ik het op 1200 uur.’
Waarom zo veel? ‘Omdat ik het hartstikke leuk vond.’

Coverfoto boven: de negenkoppige Conservatoriumband die de opening van het hogeschooljaar afsluit (fotograaf Tim van der Kuip)