Geen slaap, maar door naar de studentenverenigingen: dag 4 van de KEI-week

Dag vier begint met een brakke brunch voor de KEI-lopers. Tijd om bij te komen? Nee hoor, de studentenverenigingen wachten.

Na drie dagen KEI-week begint de vermoeidheid langzaam zijn tol te eisen. Manon schuift aan bij een KEI-groep voor het brakke ontbijt. Al moeten de KEI-leiders daarvoor natuurlijk wel eerst hun KEI-kindjes zien terug te vinden.

Een deel is inmiddels verzameld en de boodschappen zijn gedaan. Maar één KEI-kindje heeft een goede reden om wat minder fris aan tafel te verschijnen. Zijn nacht is namelijk min of meer naadloos overgegaan in de ochtend.

Is het al half tien?

Na de kroegentocht belandt hij met iemand uit zijn KEI-groep in een hotel. Muziekje erbij, beetje chillen en uiteindelijk weer naar buiten. Rond zes uur ’s ochtends komt hij vlak bij zijn huis een paar jongens met een kratje tegen.

Even erbij zitten dan maar.

Pas veel later kijkt hij op zijn telefoon. ‘Ik dacht: nou, het is misschien 7 uur, 8 uur.’

Niet dus. Het is inmiddels half tien ’s ochtends.

Hoeveel slaap hij uiteindelijk heeft gehad? ‘Hetzelfde als de eerste nacht, een uurtje.’

Een nieuwe familie in Groningen

Lang bijkomen zit er niet in, want op dag vier staat ook het verenigingsleven centraal. Manon vraagt bij verschillende studentenverenigingen waarom je eigenlijk lid zou moeten worden.

De antwoorden variëren. Volgens twee Dizkartes-leden leer je mensen buiten je studie kennen, kun je commissiewerk doen, dingen organiseren en heb je een vaste groep mensen om mee af te spreken. Een Unitas-lid omschrijft haar vereniging zelfs als ‘een nieuwe familie in Groningen’ en ‘een thuishaven in de stad’.

Klinkt goed. Maar bij het studentenverenigingsleven hoort kennelijk ook een andere vaardigheid: snel een biertje achteroverslaan.

Manon gaat de uitdaging aan. Het resultaat: 19 seconden.

‘Ik moet toch even gaan oefenen voor volgend jaar.’