Verbluffend theater bij uitreiking eerste Hanze Inclusie Award
Het meest diverse gezelschap dat ooit op de Hanze samenkwam zag hoe Bas Jan de Hanze Inclusie Award won, hoe Pierre de show stal en hoe je zelf ‘de ander’ kunt worden.
Het is een lekker kort dankwoord. ‘Ik doe gewoon wat ik leuk vind en ik ben blij dat het gewaardeerd wordt.’ Bas Jan van Duinen maakt inmiddels twee jaar studenten van het Grotius-programma wegwijs in de studie en het dagelijks leven in Nederland. Daarnaast zet hij zijn medestudenten aan zijn voorbeeld te volgen. Bas Jan, die Social Work studeert, is de winnaar van de allereerste Hanze Inclusie Award. Die prijs, een cheque van duizend euro, ontvangt hij op het podium van de tot op het laatste stoeltje bezette Brink van de Marie KamphuisBorg.
Zelden zal er een diverser gezelschap op de Hanze zijn samengekomen dan op 19 maart 2026. Zelden ook zal een zaal een grotere diversiteit aan emoties ervaren hebben. Dagvoorzitter Alla Galstyan moet regelmatig een paar seconden nemen om ervan te bekomen. De zaal ook. ‘Vandaag gaan we alleen maar luisteren’, zegt Alla. Dat is dus de opdracht: gewoon luisteren naar wat ‘de ander’ te zeggen heeft.
Weeskind, roeier, vluchteling, asielzoeker, analfabeet, Ezinger, profvoetballer, danser, grappenmaker… Pierre is het allemaal
Eén van die anderen is theatermaker Pierre Semudenge. Wie is dat? Een weeskind in Rwanda, een roeier op het Kivumeer, een inwoner van een vluchtelingenkamp in Congo, een asielzoeker in Nederland, een analfabeet in het aanmeldcentrum Ter Apel, een scholier in Ezinge, een voetballer die net niet het eerste elftal van FC Groningen haalde, een profvoetballer in Roemenië en de VS (Atlanta, Georgia), een danser, een filosoof, een grappenmaker…
Het zit allemaal in de voorstelling Het regent maar ik word niet nat. Alleen in de regen uit de titel al zitten drie prachtig verbeelde verhalen. Als het in Rwanda gaat regenen, rennen alle kinderen naar buiten om vrolijk te dansen. Als in de jaren negentig de gruwelijke genocidale burgeroorlog uitbreekt, regent het kogels en als het een paar jaar later in Ter Apel begint te regenen, is de regen droog en sneeuwwit.
‘Blijf peddelen, Pierre, waar je kijkt bepaalt je richting en je richting bepaalt je bestemming’
‘Lopen, rennen, lopen, rennen, lopen, rennen, lopen, rennen’, dat was een deel van het leven van de jonge Pierre en dat rennen was niet voor de lol.
De vlucht in een bootje over het Kivumeer was peddelen, peddelen, peddelen, peddelen, peddelen. ‘Blijf peddelen, Pierre, waar je kijkt bepaalt je richting en je richting bepaalt je bestemming. Blijf peddelen, Pierre, waar je kijkt bepaalt je richting en je richting bepaalt je bestemming. Blijf peddelen… Pierre rent en peddelt over het podium. Issiaga Soumah, Salia Traoré en Adama Dione voorzien het van een dwingend ritme.
Alsof thuis ergens anders ligt/ Alsof ik een brug ben/ zonder vaste oever
Toen de kleine Pierre vluchtte was ‘vertellen wie je bent het verschil tussen leven en dood’. Nu, als 33-jarige, laat Pierre in de Marie KamphuisBorg zonder enige terughoudendheid zien wie hij is. Na de voorstelling ziet niemand hem meer als ‘de ander’. Ze zien hem als wie hij is, gewoon een mens…
De ander, dat ben je natuurlijk zelf. De verhalen van Nou Al-Hamdan, Ayoub Ahmad, Malak Abdulaziz en Kirtiha Mannikkan laten zien dat het niet eenvoudig is om een thuis te vinden in een land waar je, zoals docent Toegepaste Psychologie Kirtiha zegt ‘niet écht vandaan’ komt (zelfs als je er bent geboren en getogen). Het is, zo schrijft ze in haar gedicht dat ze voordraagt: Alsof thuis ergens anders ligt/ Alsof ik een brug ben/ zonder vaste oever.
Toch hebben ze allemaal, van Nou tot Alla, min of meer vaste voet aan de grond gekregen. Met de hulp van mensen als Bas Jan van Duinen. ‘Ik doe gewoon wat ik leuk vind en ik ben blij dat het gewaardeerd wordt.’
Foto: Pierre Semudenge (voorgrond), Issiaga Soumah (links) en Adama Dione op het podium van De Brink